کهیر ناشی از ورزش: وقتی مردم به فعالیت بدنی آلرژی دارند

کهیر ناشی از ورزش وضعیت نادری است که به علت افزایش ناگهانی دما در بدن و تخلیه ماست سل‌ها به وجود می‌آید. ورزش می‌تواند باعث افزایش حساسیت نسبت به آلرژن‌ها شود و برخی افراد ممکن است پس از ورزش دچار واکنش‌های آلرژیک شدید شوند.

🏃‍♂️ کهیر ناشی از ورزش: وقتی فعالیت بدنی مشکل ایجاد می‌کند

تصور کنید که به دویدن رفته‌اید. مایل اول فوق‌العاده است: انرژی شما بالا می‌رود و خون به خوبی در رگ‌ها جریان دارد. تا اینکه ناگهان سر و کله یک کهیر پیدا می‌شود، پوست شما قرمز و خارش دار می‌شود و دچار کهیر (جوش‌های قرمز) می‌شوید. برای افرادی که به این وضعیت معروف به کهیر ناشی از ورزش مبتلا هستند، یک دویدن می‌تواند به نبردی با سیستم ایمنی بدنشان تبدیل شود.

این بیماری که برای اولین بار در دهه ۱۹۷۰ توصیف شد، وضعیت نسبتاً نادری است که احتمالاً به دلیل افزایش ناگهانی دمای هسته بدن ایجاد می‌شود. دانشمندان پیشنهاد می‌کنند که تخلیه ماست سل‌ها و افزایش سطح هیستامین در پلاسما در این فرآیند مؤثر هستند. در موارد شدید، ممکن است افراد دچار یک واکنش سیستمی شوند که بافت‌های دیگر بدن همچنین درگیر می‌شوند، مانند آنافیلاکسی.

ورزش‌هایی مانند دویدن یا تمرینات قدرتی دمای هسته بدن را افزایش می‌دهند، که می‌تواند منجر به رسیدن خون به سطح پوست و همراهی برخی از سلول‌های ایمنی با آن شود. در واقع، در مطالعات پزشکی بر روی افرادی که دچار این علائم کهیری شده بودند، افزایش نوتروفیل‌ها در پوست دیده شد.

دانشمندان فرض می‌کنند که افزایش دما باعث تخلیه ماست سل‌ها می‌شود: آزاد شدن سریع مواد زیستی فعال مانند هیستامین‌ها از دانه‌های موجود در این سلول‌ها. پژوهشگران مشاهده کردند که بعد از ورزش کردن، سطوح هیستامین سرمی در افراد مبتلا افزایش می‌یابد و پیشنهاد کرده‌اند که تخلیه ماست سل‌ها احتمالاً به واسطه آنتی بادی‌ها انجام می‌شود.

ساریتا پاتیل، پزشک متخصص آلرژی و ایمنی‌شناسی در بیمارستان عمومی ماساچوست، در حال تحقیق و درمان بیماران مبتلا به کهیر ناشی از ورزش و آنافیلاکسی است.

او می‌گوید: "ما قبلاً فکر می‌کردیم که آنتی بادی‌ها در برابر رسپتور ایمنوگلوبولین در سلول‌های آلرژیک مانند ماست سل‌ها و بازوفیل‌ها وجود دارد که باعث تحریک این سلول‌ها می‌شود و موجب کهیر می‌شود. اما به نظر من، مکانیزم‌های دیگری نیز در این فرآیند دخیل هستند."

تئوری دیگری که در حال بررسی است این است که افزایش دما سیستم عصبی سمپاتیک را فعال می‌کند، که در پاسخ جنگ یا فرار نقش دارد. این سیستم، رشته‌های عصبی را تحریک می‌کند تا نوروترانسمیتری استیل‌کولین را آزاد کنند که منجر به تخلیه ماست سل‌ها و در پی آن ترشح هیستامین می‌شود.

با اینکه این وضعیت برای اولین بار در دهه ۷۰ مستند شد، دانشمندان هنوز به طور کامل حقایق پشت آن را درک نکرده‌اند. پاتیل می‌گوید که این به خاطر دشواری در مطالعه این وضعیت است، به خصوص به دلیل تنوع علائم. در حالی که بیشتر بیماران او در حین ورزش دچار کهیر می‌شوند، برخی دیگر پس از پایان ورزش و در حین خنک شدن دچار جوش می‌شوند که به آن کهیر کولینرژیک می‌گویند. برای برخی دیگر، مصرف برخی غذاها و سپس ورزش ممکن است منجر به بروز کهیر شود.

او می‌گوید: "ورزش در واقع به عنوان عامل هم‌افزایی در آلرژی شناخته می‌شود، به این معنی که می‌تواند آستانه واکنش را کاهش دهد. به عبارت دیگر، می‌تواند باعث شود که شما به راحتی به یک غذا واکنش نشان دهید."

در برخی موارد شدید اما نادر، افراد ممکن است پس از ورزش دچار تنگی نفس شوند که نشان‌دهنده آنافیلاکسی ناشی از ورزش است. دانشمندان هنوز به طور کامل نمی‌دانند که چه زمانی چنین واکنش شدیدی ممکن است اتفاق بیفتد. پاتیل می‌گوید: "من بیمارانی دارم که فقط دچار کهیر ناشی از ورزش هستند و هرگز قسمت آنافیلاکسی را تجربه نکرده‌اند. و من بیمارانی دارم که این مرحله را رد کرده و مستقیماً به آنافیلاکسی می‌روند."

افراد ممکن است هر بار که ورزش می‌کنند دچار این واکنش آلرژیک نشوند. پاتیل می‌گوید: "این باعث می‌شود که دشوار باشد معیاری تشخیصی برای آن داشته باشیم." پزشکان به دقت سوابق بیمار و معاینه فیزیکی را مورد بررسی قرار می‌دهند.

افرادی که ممکن است دچار چنین واکنش‌هایی در حین ورزش شده باشند، می‌توانند با رعایت نکات خاصی، اطمینان حاصل کنند که همچنان می‌توانند فعالیت بدنی داشته باشند. پاتیل به بیمارانش که چنین سابقه‌ای دارند، رژیم‌دار antihistamine بیمه‌ای می‌دهد. او همچنین توصیه می‌کند که بیمارانش هنگام ورزش، یک قلم اپی‌نفرین و antihistamine به همراه داشته باشند و به تنهایی ورزش نکنند. او می‌گوید: "چون ما می‌خواهیم مردم ورزش کنند. این امر برای سلامت کلی، سلامت قلب و متابولیسم شما بسیار مهم است."