آزمایش پروتئینی رایج خطر پرهاکلامپسی را در مادران مبتلا به بیماری سلول داسی شکل پیشبینی میکند
tagنوشتارمحققان دریافتند که با اندازهگیری سطح پروتئین PlGF میتوان خطر پرهاکلامپسی را در زنان باردار مبتلا به بیماری سلول داسی شکل پیشبینی کرد. این تحقیق نشان میدهد که میتوان از همان آستانهای که برای زنان غیرمبتلا استفاده میشود، استفاده کرد و میتواند به پیشگیری از عوارض بارداری کمک کند.
🔬 بررسی بیماری سلول داسی شکل و خطر پرهاکلامپسی
بیماری سلول داسی شکل (SCD) یک اختلال خونی است که عمدتاً جوامع سیاهپوست در ایالات متحده را تحت تأثیر قرار میدهد. تقریباً از هر ۳۶۵ نوزاد سیاهپوست، یکی با این بیماری متولد میشود که میتواند باعث بروز درد و تأثیر بر عملکرد اندامها شود. این بیماری همچنین خطر پرهاکلامپسی، که یک وضعیت بالقوه کشنده برای مادر و نوزاد است، را در زنان باردار سیاهپوست افزایش میدهد. پرهاکلامپسی میتواند فشار خون بالا، وجود پروتئین در ادرار، درد و سردرد را به همراه داشته باشد.
در زنانی که مبتلا به SCD نیستند، اندازهگیری سطح پروتئینی به نام فاکتور رشد جفت (PlGF) یک روش معتبر برای شناسایی پرهاکلامپسی است. سطوح پایین PlGF نشاندهنده افزایش خطر این بیماری است. اما در زنان مبتلا به SCD، سطوح این پروتئین حتی در دوران بارداری نیز بالا است.
کینگا مالینوفسکی، متخصص زنان و زایمان در دانشگاه مکمستر و یکی از نویسندگان این مطالعه، در یک بیانیه خبری گفت: "این سوال پیش آمده که آیا میتوانیم از سطوح پایین فاکتور رشد جفت برای پیشبینی پرهاکلامپسی در این گروه از بیماران استفاده کنیم، و مطالعه ما نشان میدهد که بله، ما میتوانیم و با همان مقدار آستانهای که برای بیماران بدون بیماری سلول داسی شکل استفاده میشود."
مالینوفسکی و همکارانش در دانشگاه تورنتو و بیمارستان مونت سینا، مطالعه خود را در Blood Advances منتشر کردند. نویسندگان امیدوارند که نتایج آنها به پزشکان کمک کند تا به طور مؤثرتری عوارض بارداری در زنان مبتلا به SCD را پیشبینی کنند.
🔍 نتایج مطالعه
در تجزیه و تحلیل جدید، مالینوفسکی و همکارانش دادههای بارداری ۸۳ زن سیاهپوست مبتلا به SCD و ۱۴۹ گروه کنترل سالم را بررسی کردند. آنها سطوح PlGF را در طول بارداری این زنان مورد بررسی قرار دادند.
تیم تحقیقاتی دریافت که همانند زنان بدون SCD، میتوانند از سطوح پایین PlGF برای پیشبینی خطر پرهاکلامپسی زودرس استفاده کنند. پرهاکلامپسی زودرس قبل از ۳۴ هفته بارداری رخ میدهد. یک آستانه PlGF معادل ۸۷ pg/mL در ۲۰ تا ۲۴ هفته، پیشبینیکننده پرهاکلامپسی زودرس با حساسیت و ویژگی ۱۰۰ درصدی بود.
با این حال، پژوهشگران متوجه شدند که این آزمون در شناسایی پرهاکلامپسی دیررس با حساسیت و ویژگی بالا موفق نبود. اما این نوع بیماری کمتر شدید است و نویسندگان پیشنهاد میکنند که این عملکرد نامنظم آزمون ممکن است به وجود مکانیزمهای متفاوت بیماری که پشت دو نوع پرهاکلامپسی قرار دارد، اشاره کند.
🩺 اهمیت پیشبینی خطرات
پژوهشگران همچنین یادآوری کردند که زنان مبتلا به SCD و پرهاکلامپسی با خطر بالاتری برای وضعیتی به نام مالپرفوزیون عروقی مادر مواجه هستند. این شرایط به معنای کاهش جریان خون است که میتواند منجر به نتایج نامناسب برای نوزاد شود.
مالینوفسکی گفت: "بیماران مبتلا به بیماری سلول داسی شکل در معرض خطر بالا برای عوارض جفتی قرار دارند، بنابراین توانایی پیشبینی این خطر برای مدیریت بهتر بارداری اهمیت دارد." پایبندی به این که معیارهای فعلی میتوانند به طور قابل اعتماد پرهاکلامپسی را در بیماران پرخطر شناسایی کنند، به پزشکان اعتماد بیشتری برای پیشبینی نتایج سلامت در این گروه آسیبپذیر خواهد داد. او افزود: "با مراقبتهای مناسب، این امکان وجود دارد که بیماران مبتلا به بیماری سلول داسی شکل بارداری سالم و امنی برای مادر و نوزاد داشته باشند."
the-scientist.com: A Common Protein Test Predicts Preeclampsia Risk in Moms with Sickle Cell Disease | RJ Mackenzie