لنزهای تماسی بیوالکتریک در کاهش افسردگی در موش‌ها مؤثرند

محققان دانشگاه یونسِی با طراحی لنزهای تماسی بیوالکتریک جدید، تلاش دارند تا با تحریک نواحی خاص مغز، افسردگی را کاهش دهند. آزمایش‌ها نشان داد که این لنزها می‌توانند مشابه داروی افلکسوتین عمل کنند و به طور بالقوه به درمان افسردگی بدون دارو تبدیل شوند.

🔬 لنزهای تماسی بیوالکتریک: راهی نوین برای درمان افسردگی

در دنیای مدرن، دستگاه‌ها و تکنولوژی‌های پوشیدنی به سرعت پیشرفت کرده‌اند و به ابزاری مفید برای پایش و مداخله در سلامت تبدیل شده‌اند. یکی از این فناوری‌ها، لنزهای تماسی هوشمند هستند که برای پایش فشار چشم یا سطح گلوکز طراحی شده‌اند، اما عملکرد آنها هنوز محدود است.

این موضوع محققان دانشگاه یونسِی را ترغیب کرد تا بررسی کنند آیا می‌توان از لنزهای تماسی برای اختلالات روانی نظیر افسردگی استفاده کرد. درمان‌های کنونی افسردگی عمدتاً به نواحی خاصی از مغز مربوط می‌شوند، ولی آیا می‌توان از چشم به عنوان یک دروازه برای این هدف استفاده کرد؟ چرا که شبکیه توانایی ارتباط با برخی از همان نواحی مغزی را دارد.

محققان در مطالعه اخیر خود که در نشریه Cell Reports Physical Science منتشر شده، لنزهایی طراحی کردند که الکترودهایی برای تحریک نواحی مغز مرتبط با افسردگی دارند. این لنزها، وقتی بر روی موش‌ها آزمایش شدند، نشانه‌های افسردگی را به اندازه‌ای کاهش دادند که با داروی افلکسوتین (پروسک) که معمولاً برای درمان اختلالات روانی استفاده می‌شود، قابل مقایسه است. این یافته‌ها می‌تواند به رویکردی بدون دارو و پوشیدنی برای درمان افسردگی منجر شود.

🧪 طراحی و عملکرد لنزها

بسیاری از دانشمندان الکترودها را از لایه‌های بسیار نازک اکسید گالیم و پلاتین برای بهبود هدایت الکتریکی ساختند. این لنزها با یک روش به نام "اختلال موقتی" مغز را تحریک می‌کنند، که دو سیگنال الکتریکی را به شبکیه ارسال می‌کند.

به گفته محققان، «به دو چراغ قوه فکر کنید: هر شعاع به تنهایی کم‌نور است، اما جایی که آن‌ها همپوشانی دارند، یک نقطه روشن ایجاد می‌شود.» این لنزها هم با دو سیگنال الکتریکی غیرمضر همین عملکرد را اجرا می‌کنند.

🐭 آزمایش‌ها بر روی موش‌ها

برای ایجاد افسردگی در موش‌ها، ابتدا یک ترکیب کورتیکواستروئید به آن‌ها تزریق شد تا یک مدل استرس پیش‌بالینی ش模 شود. سپس چهار گروه از موش‌ها بررسی شدند: موش‌های غیرفشاری، موش‌های افسرده بدون درمان، موش‌های افسرده با لنز تماسی و موش‌های افسرده تحت درمان با افلکسوتین.

محققان تأثیر درمان را با استفاده از آزمایش‌های رفتاری، ضبط فعالیت‌های الکتروفیزیولوژیکی مغز و اندازه‌گیری بیومارکرهای خون و مغز مرتبط با افسردگی ارزیابی کردند. نتایج نشان دادند که موش‌های افسرده‌ای که لنز را استفاده کردند به وضوح بهبودهای رفتاری داشتند.

📉 کاهش نشانگرهای التهابی

همچنین محققان کاهش سطح مولکول‌های التهابی مانند اینترلوکین-6 و فاکتور نکروز توموری آلفا را در مغز موش‌های افسرده‌ای که لنز را استفاده کردند، مشاهده کردند. در این موش‌ها، همچنین کاهش ۴۸ درصدی در کورتیکواستریون خون و افزایش ۴۷ درصدی در سطح سروتونین نسبت به موش‌های افسرده بدون درمان وجود داشت.

🚀 نوآوری در درمان اختلالات مغزی

بر اساس این یافته‌ها، محققان از یادگیری ماشینی برای اعتبارسنجی بیشتر کارایی درمان این لنزها استفاده کردند. داده‌های گروه‌های افسرده و غیرفشرده به وضوح با یکدیگر متفاوت بودند.

به گفته پارک، یکی از محققان، «این کار زمینه‌ای جدید برای درمان اختلالات مغزی از طریق چشم را ایجاد می‌کند و این رویکرد امیدوارکننده‌ای برای درمان افسردگی و سایر شرایط مغزی می‌باشد.