میکروRNA مغزی، اضطراب را کنترل می‌کند

این مقاله به بررسی نقش یک میکروRNA خاص در کاهش اضطراب ناشی از استرس در موش‌ها می‌پردازد. یافته‌ها نشان می‌دهد که این میکروRNA می‌تواند به درمان‌های بهتری برای اختلالات اضطرابی در آینده منجر شود.

🔬 میکروRNA مغزی، اضطراب را کنترل می‌کند

استرس یک عامل خطر شناخته‌شده برای اختلالات اضطرابی است که در سال ۲۰۱۹ بیش از ۳۰۰ میلیون نفر در سراسر جهان را متاثر کرده است.💔 در حالی که داروهای ضداضطراب وجود دارند، اما این داروها برای همه مؤثر نیستند. والدنتینا مزیئنکو، دانشمند عصبی از دانشگاه بریستول، به شدت بر این باور است که ما به درمان‌های بهتری برای اضطراب نیاز داریم و اولین قدم در این مسیر درک پایه‌های مولکولی آن است.

با در نظر داشتن این موضوع، او و تیمش به مطالعه میکروRNA پرداخته‌اند، زیرا تغییرات در سطوح آن به اختلالات روانی مرتبط است.2 نحوه تنظیم میکروRNA بر استرس در مغز به‌طور عمده ناشناخته است. در یک نشر اخیر در Natural Communications، مزیئنکو و همکارانش نقش یک میکروRNA خاص، miR-483-5p، را در اضطراب ناشی از استرس در موش‌ها گزارش کردند.3

مزیئنکو و همکارانش بر روی آمیگدالا، ناحیه‌ای از مغز که در اضطراب و کنترل پاسخ به استرس نقش دارد، تمرکز کردند. این تیم با محدود کردن حرکات موش‌ها، آنها را تحت استرس قرار داده و آمیگدالای آنها را برداشتند تا تغییرات بیان میکروRNA را شناسایی کنند. استرس بیان تعداد محدودی از میکروRNAها را افزایش داد که در میان آنها، miR-483-5p بیشترین افزایش را داشت. این تیم همچنین دریافت که miR-483-5p ژن‌های مرتبط با استرس، به ویژه Pgap2، را در کشت‌های سلولی عصبی که در معرض هورمون استرس مصنوعی قرار داشتند، کاهش می‌دهد.

برای آزمایش تأثیرات miR-483-5p بر رفتارهای مرتبط با اضطراب، پژوهشگران این میکروRNA را به آمیگدالای موش‌ها تزریق کردند و دریافتند که این تزریق اضطراب را پس از استرس کاهش می‌دهد. تزریق آمیگدالای موش‌ها با میکروRNA و یک Pgap2 مقاوم در برابر miR-483-5p این تأثیر را معکوس کرد، زیرا miR-483-5p نتوانست بر روی هدف Pgap2 خود عمل کند.

گرهارد شرات، استاد علوم اعصاب سیستم‌های دانشگاه فدرال سوئیس و کسی که در این تحقیقات شرکت نداشته است، گفت: "این میکروRNA خوب است، به نظر می‌رسد که یک واکنش معکوس از سلول‌ها برای کاهش استرس و اضطراب باشد." 🌈 مزیئنکو امیدوار است که این یافته‌ها به ایجاد درمان‌های بهتر برای اضطراب کمک کند، زیرا ناحیه مغزی و مسیرهای مولکولی که تیم تحقیقات بررسی کرده است، مشابه آنچه که در انسان‌ها وجود دارد، می‌باشد. "ما می‌توانیم سعی کنیم مولکولی بسازیم که ممکن است این مسیر را تقویت کند تا تاب‌آوری ما در برابر استرس افزایش یابد یا به فکر یک عامل دارویی باشیم که ممکن است به مردم کمک کند کمتر احساس اضطراب کنند," او گفت. 💊