چرا بعضی از مردم غذاهای تند را دوست دارند؟

بسیاری از افراد به غذاهای تند علاقه دارند در حالی که برخی دیگر از این طعم‌ها نفرت دارند. عواملی همچون تجربه‌های قبلی، فرهنگ و شخصیت تعیین‌کننده این ترجیحات هستند. همچنین، میزان حساسیت افراد به طعم‌های تند می‌تواند تحت تأثیر تعداد گیرنده‌های کپسایسین آن‌ها باشد.

🌶️ چرا بعضی از مردم غذاهای تند را دوست دارند؟

در هنگام صرف شام، یک کاری تند می‌تواند باعث شود فردی به سمت لیوان آب یا شیر بجهد و احساس کند که زبانش در حال آتش گرفتن است، لب‌هایش گزگز می‌کند و پیشانی‌اش عرق می‌کند. در عین حال، فرد دیگری که در کنار او نشسته است، به راحتی همان کاری را می‌خورد و چشمانش خشک و بی‌توجه است.

سوالی که مدتهاست دانشمندان را به خود مشغول کرده، این است که چرا برخی افراد به غذاهای تند علاقه دارند در حالی که دیگران ندارند؟ محققان با مصاحبه و مشاهده افراد در زمان صرف غذا و انجام آزمایش‌هایی بر روی حیوانات، سرنخ‌هایی در مورد ترجیحات غذایی تند به دست آورده‌اند. شواهد نشان می‌دهند که عواملی مانند تجربه‌های قبلی افراد با ادویه‌ها، تجارب فرهنگی و شخصیت، تعیین‌کننده این هستند که آیا آن‌ها از احساسی که غذاهای تند ایجاد می‌کنند لذت می‌برند یا خیر.

غذاهای تند مانند فلفل‌ها حاوی ماده شیمیایی کپسایسین هستند که به گیرنده TRPV1 (گیرنده‌ای در اعصاب حس درد) متصل می‌شود و احساس سوزش ایجاد می‌کند. در حالی که گرما عموماً TRPV1 را فعال می‌کند، کپسایسین می‌تواند بدون تغییر دما، اثر مشابهی داشته باشد.

پائول برسلین، زیست‌شناسی که پایه‌های ژنتیکی حس چشایی انسان را در دانشگاه روترز و مرکز حس‌های شیمیایی مونهل مطالعه می‌کند، اظهار داشت: "زمانی که به یک فلفل داغ گاز می‌زنید... دهان شما واقعا داغ نمی‌شود." او توضیح داد که این ماده شیمیایی باعث می‌شود که دهان ما به گونه‌ای واکنش نشان دهد که انگار داغ است.

تحلیل‌های سیر تکاملی نشان می‌دهند که فلفل‌ها بومی قاره آمریکا هستند، اما در سرتاسر جهان یافت می‌شوند. برسلین گفت: "این توزیع جهانی به این معنی است که احتمالاً مردم از برخی جمعیت‌ها ژن‌هایی ندارند که آن‌ها را بهتر به تحمل غذاهای تند کمک کند. این موضوع نشان می‌دهد که عوامل بیشتری در اینجا وجود دارد."

رانیه گوتیرز، یک عصب‌شناس که مطالعه می‌کند چگونه مغز طعم‌ها را رمزگذاری و به آن‌ها پاسخ می‌دهد، معتقد است که یک مؤلفه فرهنگی در این مورد وجود دارد. او گفت: "فرهنگ‌های پخت و پز برای رفتار انسانی مهم هستند. [این] انتقال اجتماعی ترجیحات غذایی است."

با مشاهده دیگران که غذایی معین می‌خورند، ممکن است فردی نیز به امتحان آن ترغیب شود. به عنوان مثال، هنگامی که دانشمندان به موش‌ها گزینه‌ای بین رژیم غذایی تند دارچینی و شیرین کاکائویی دادند، تقریباً همیشه گزینه دوم را انتخاب کردند. با این حال، وقتی برخی موش‌ها غذای طعم‌دار دارچینی را می‌خوردند، دیگران متوجه شدند و آن‌ها نیز از گزینه طعم‌دار دارچینی استفاده کردند.

حتی در یک جمعیت، برخی افراد ممکن است فلفل‌ها را دوست داشته باشند در حالی که برخی دیگر اینگونه نیستند. با این حال، کسانی که غذاهای تند را دوست دارند نسبت به ناراحتی آن‌ها حساسیت ندارند. برسلین گفت: "همه حرارت را تجربه می‌کنند و برخی ممکن است بگویند، ‘اوه، این دردناک است. من درد را دوست ندارم.’ و برخی دیگر ممکن است بگویند، ‘اوه، این دردناک است. من درد را دوست دارم.’"

رانیه گوتیرز نیز بیان کرد که در حالی که برخی ممکن است از احساس سوزش ناشی از فلفل‌ها لذت ببرند، دیگران ممکن است خوشحال شوند وقتی این احساس پایان می‌یابد. او افزود: "حذف درد نیز یک نوع پاداش است."

بر اساس یافته‌های دانشمندان مواد غذایی، افرادی که به نتایج مثبت و پاداش‌ها حساس‌ترند، تمایل بیشتری به لذت بردن از خوردن فلفل‌ها دارند. کسانی که به دنبال تجربیات جدید، پیچیده و شدید هستند و مایل به خطر کردن برای دستیابی به این تجربیات هستند، نیز تمایل دارند غذاهای تند را دوست داشته باشند.

در سطح بیولوژیکی، تعداد گیرنده‌های کپسایسین که افراد نشان می‌دهند ممکن است حساسیت آن‌ها به طعم‌های تند را تحت تأثیر قرار دهد. گوتیرز گفت: "افرادی وجود دارند که حساسیت بالایی به طعم‌ها دارند و بنابراین انتخاب‌پذیری بیشتری دارند و شاید دیگر نتوانند فلفل داغ بخورند. از سوی دیگر، کسانی که بارها با فلفل مواجه شده‌اند، ممکن است حساسیت خود را به این ماده تحریک‌کننده از دست داده باشند."

در حالی که ترجیحات فردی ممکن است متفاوت باشد، مواد اولیه‌ای که به غذاها ادویه می‌زنند بخشی اساسی از زندگی بشر هستند. برسلین گفت: "ما از این گیاهان و ادویه‌ها طیف وسیعی از تجربیات حسی را می‌گیریم. این باعث می‌شود که غذا جذاب‌تر باشد."